ماهی یکی از سالم ترین غذاهایی است که می توانید بخورید به این دلیل که منبع عالی پروتئین، ریز مغذیها و چربیهای سالم است. با این حال، برخی از انواع ماهی ها می توانند حاوی مقادیر زیادی جیوه باشند که سمی است. در واقع، قرار گرفتن در معرض جیوه با مشکلات جدی سلامتی مرتبط است. جیوه یک فلز سنگین است که به طور طبیعی در هوا، آب و خاک یافت می شود. افراد می توانند از طرق مختلفی در معرض این سم قرار بگیرند، مانند تنفس بخارات جیوه در حین کار معدن و صنعت. همچنین با خوردن ماهی و صدف آلوده به جیوه نیز در معرض این ماده قرار می گیرند. در حالت کلی ماهی منبع اصلی جیوه و متیل جیوه (MeHg) در رژیم غذایی انسان است. تاکنون محدودیت قانونی به جیوه کل (HgTOT) اشاره میکرد، اما علاقه به کمیسازی همزمان هر دو شکل ذکر شده در حال افزایش است. روش های رسمی مورد استفاده در حال حاضر نیاز به تجهیزات آزمایشگاهی، روش های استخراج با حلال های آلی، استفاده از گاز، پیش تصفیه و... دارند.
وجود جیوه در ماهی برای افرادی که این جیوه را مصرف می کنند، به ویژه برای زنان باردار، مادران شیرده و کودکان خردسال، یک نگرانی بهداشتی است. ماهی ها و صدف ها جیوه را در بدن خود غلیظ می کنند که اغلب به شکل متیل جیوه، یک ترکیب ارگانومرکوری بسیار سمی است. جیوه هم برای اکوسیستم های طبیعی و هم برای انسان خطرناک است، زیرا فلزی است که بسیار سمی است، به ویژه به دلیل توانایی آن در آسیب رساندن به سیستم عصبی مرکزی. در اکوسیستم ماهیهای تحت کنترل انسان، که معمولاً برای تولید بازار گونههای غذاهای دریایی مورد نظر انجام میشود، جیوه به وضوح از طریق زنجیره غذایی از طریق ماهیهایی که پلانکتونهای کوچک مصرف میکنند و همچنین از طریق منابع غیر غذایی مانند رسوبات زیر آب افزایش مییابد. نشان داده شده است که ماهی ها حاوی مقادیر مختلفی از فلزات سنگین، به ویژه جیوه و آلاینده های محلول در چربی ناشی از آلودگی آب هستند. گونههای ماهیهایی که عمر طولانی دارند و در زنجیره غذایی بالا هستند، مانند مارلین، تن، کوسه، ارهماهی، و شاه ماهی خال خالی حاوی غلظتهای بالاتر جیوه نسبت به سایرین هستند. سیتاس ها (نهنگ ها و دلفین ها) همچنین جیوه و سایر آلاینده ها را انباشته می کنند، بنابراین جمعیت هایی که گوشت نهنگ می خورند، مانند ژاپنی ها و فاروئی ها نیز در برابر بلع جیوه آسیب پذیر هستند. مصرف ماهی تا حد زیادی مهم ترین منبع قرار گرفتن در معرض جیوه مرتبط با بلع در انسان و حیوانات است. جیوه و متیل جیوه فقط در غلظت های بسیار کمی در آب دریا وجود دارند. با این حال، آنها معمولاً به صورت متیل جیوه توسط جلبک ها در ابتدای زنجیره غذایی جذب می شوند. سپس این جلبک توسط ماهی ها و سایر موجودات بالاتر در زنجیره غذایی خورده می شود. ماهی به طور موثر متیل جیوه را جذب می کند، اما آن را بسیار آهسته دفع می کند. متیل جیوه محلول نیست و بنابراین دفع نمی شود. در عوض، عمدتاً در احشاء و در بافت عضلانی نیز تجمع می یابد. هر چه این گونه ماهی ها پیرتر شوند، ممکن است جیوه بیشتری جذب کرده باشند. هر چیزی که این ماهی ها را در زنجیره غذایی می خورد از جمله انسان ها، سطح بالاتر جیوه ای را که ماهی ها جمع کرده اند، مصرف می کند. این فرآیند توضیح میدهد که چرا ماهیهای شکارچی مانند ارهماهی و کوسهها یا پرندگانی مانند عقابها دارای غلظتهای بالاتر جیوه هستند. به عنوان مثال، شاه ماهی حاوی سطوح جیوه در حدود 0.1 قسمت در میلیون است، در حالی که کوسه حاوی سطوح جیوه بیش از 1 قسمت در میلیون است.
منشاء آلودگی جیوه
آلودگی زمینی جیوه
سه نوع انتشار جیوه وجود دارد: انسانی، انتشار مجدد و طبیعی، از جمله آتشفشان ها و دریچه های زمین گرمایی. منابع انسانی مسئول 30٪ از کل انتشار هستند، در حالی که منابع طبیعی مسئول 10٪ و انتشار مجدد 60٪ بقیه را تشکیل می دهند. در حالی که انتشار مجدد بیشترین سهم انتشار را به خود اختصاص می دهد، این احتمال وجود دارد که جیوه ساطع شده از این منابع در اصل از منابع انسانی باشد.
منابع انسانی عبارتند از: سوزاندن زغال سنگ، تولید سیمان، پالایش نفت، استخراج معدنی طلا در مقیاس کوچک، ضایعات محصولات مصرفی، آمالگام دندان، صنعت کلر-قلیایی، تولید کلرید وینیل، و معدن، ذوب و تولید آهن و فلزات دیگر. مقدار کل جیوه آزاد شده توسط بشر در سال 2010 حدود 1960 تن برآورد شد. بخش اعظم آن از سوزاندن زغال سنگ و استخراج طلا حاصل می شود که به ترتیب 24% و 37% از کل تولیدات انسانی را تشکیل می دهند.
انتشار مجدد به روش های مختلفی رخ می دهد. این امکان وجود دارد که جیوه ای که در خاک رسوب کرده است از طریق سیل دوباره وارد چرخه جیوه دریایی شود. نمونه دوم انتشار مجدد آتش سوزی جنگل است. جیوه ای که درگیاهان جذب شده است دوباره در جو آزاد می شود. جیوه آزاد شده می تواند به اقیانوس ها راه پیدا کند. بیشتر (تقریباً 40٪) جیوه ای که در نهایت به ماهی ها راه پیدا می کند از نیروگاه های زغال سنگ و نیروگاه های تولید کلر منشا می گیرد. بزرگترین منبع آلودگی جیوه در ایالات متحده، انتشارات نیروگاهی با سوخت زغال سنگ است. کارخانههای شیمیایی کلر از جیوه برای استخراج کلر از نمک استفاده میکنند که در بسیاری از نقاط جهان در فاضلاب تخلیه میشود. زغال سنگ حاوی جیوه به عنوان یک آلاینده طبیعی است. هنگامی که برای تولید برق استفاده می شود، جیوه به صورت دود در جو آزاد می شود. بیشتر این آلودگی جیوه ای را می توان در صورت نصب دستگاه های کنترل آلودگی از بین برد.
جیوه در ایالات متحده اغلب از نیروگاه ها می آید که حدود 50 درصد از انتشار جیوه کشور را آزاد می کنند. در کشورهای دیگر، مانند غنا، استخراج طلا به ترکیبات جیوه نیاز دارد که منجر به دریافت مقادیر قابل توجهی جیوه توسط کارگران در حین انجام کار می شود. چنین جیوه ای از معادن طلا به طور خاص به بزرگنمایی زیستی در زنجیره های غذایی آبزیان منجر می شود. صنعت انرژی یک نقش کلیدی در معرفی جیوه به محیط زیست دارد. هنگام پرداختن به موضوع کاهش تجمع زیستی جیوه غذاهای دریایی در مقیاس جهانی، مهم است که تولیدکنندگان و مصرف کنندگان اصلی انرژی را مشخص کنیم که تبادل انرژی آنها ممکن است ریشه مشکل باشد.
آلودگی جیوه آبزیان
پرورش موجودات آبزی، معروف به آبزی پروری، اغلب شامل خوراک ماهی است که حاوی جیوه است. مطالعه ای نشان داده که هیچ ارتباط قابل اعتمادی بین جیوه موجود در غذای ماهی که بر موجودات آبزی در طبیعت تأثیر می گذارد، وجود ندارد. حتی در این صورت، جیوه از منابع دیگر ممکن است بر ارگانیسم هایی که از طریق آبزی پروری رشد می کنند تأثیر بگذارد. در چین، گونههای ماهی پرورشی، مانند کپور کله، کپور گلی و سینیپرکا چواتسی، 90 درصد از کل محتوای جیوه را در تمام ماهیهای اندازهگیری شده داشتند. جیوه از طریق زنجیره های غذایی حتی در محیط های کنترل شده آبزی پروری تجمع می یابد. موسسه زیست شناسی دریایی هاوایی خاطرنشان کرده است که خوراک ماهی مورد استفاده در آبزی پروری اغلب حاوی فلزات سنگین مانند جیوه، سرب و آرسنیک است و این نگرانی ها را به سازمان هایی مانند سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد ارسال کرده است.
کنترل خروجی منابع آلودگی جیوه
مطالعه ای که توسط دانشمندان دانشگاه هاروارد و سازمان زمین شناسی ایالات متحده انجام شد، مشخص کرد که در چند دهه آینده 50 درصد افزایش در سطوح جیوه وجود خواهد داشت. چندین کشور در حال حاضر سیستمهایی را اجرا میکنند که میتوانند خروجی جیوه را در اتمسفر شناسایی کرده و بعداً بتوانند آن را کنترل کنند. دستگاه های کنترل آلودگی هوا (APCDs) در کره جنوبی به کار گرفته شده اند، زیرا دولت شروع به فهرست برداری از منابع جیوه کرده است. آلودگی جیوه را می توان با رسوب دهنده های الکترواستاتیکی (ESP) نیز حذف کرد. فیلترهای کیسه ای نیز در کارخانه هایی استفاده می شوند که ممکن است جیوه را به محیط زیست وارد کنند. گوگرد زدایی با گاز دودکش، که معمولاً برای از بین بردن دی اکسید گوگرد استفاده می شود، می تواند همراه با APCD ها برای حذف جیوه اضافی قبل از رها شدن از اگزوز در محیط استفاده شود.
اثرات و پیامدهای مربوط به سلامتی
محتوای جیوه در ماهی ها روی همه جمعیت ها یکسان تأثیر نمی گذارد. گروه های خاص، و همچنین کودکان خردسال، بیشتر در معرض اثرات مسمومیت با متیل جیوه هستند. در ایالات متحده، دادههایی جمعآوری شده است که نشان میداد 16.9 درصد از زنان بومی آمریکایی، آسیایی، جزیره های اقیانوس آرام، بیش از دوز مرجع توصیه شده جیوه داشتند. مطالعه ای که بر روی کودکان جزایر فارو در اقیانوس اطلس شمالی انجام شد، مشکلات عصبی ناشی از مصرف گوشت نهنگ خلبان توسط مادران در دوران بارداری را نشان داد. یک مقاله NBER در سال 2020 نشان داد که در کلمبیا، کسانی که در دورههایی متولد میشوند که صید ماهی دارای محتوای جیوه بالایی است، نتایج آموزشی و بازار کار بدتری نسبت به کسانی که در دورههایی با محتوای جیوه کم در ماهی متولد شدهاند، دارند. مسائل زیستمحیطی طیف وسیعی از حوزهها را پوشش میدهد، اما موارد پزشکی که با آلایندههایی که توسط کارخانهها یا مناطق ساختوساز در محیط منتشر میشوند، باعث مشکلات بهداشت عمومی میشوند که نه تنها بر محیط زیست بلکه بر رفاه انسان نیز تأثیر میگذارد. مواد سمی برای بدن انسان در یک مقدار یا دوز خاص ممکن است در طول زمان هیچ علامتی ایجاد نکنند. در حالی که محدودیتهایی برای مقدار هر چیزی که بدن میتواند داشته باشد وجود دارد، جیوه سم خاصی است که هنگامی که بدن آن را در یک دوره زمانی انباشته میکند، علائم فیزیکی فوری ایجاد میکند.
در ایالات متحده، آژانس حفاظت از محیط زیست میزان جیوه موجود در خون انسان را تخمین می زند که احتمالاً در آن محدوده پیامدهای مرگباری برای سلامتی ندارد. این آژانس مسئول اجرای مقررات و سیاست هایی است که طیفی از موضوعات زیست محیطی را پوشش می دهد. تجزیه و تحلیل غلظت جیوه خون در زنان باردار ثابت کرده است که قرار گرفتن در معرض متیل جیوه عمدتاً از طریق مصرف ماهی رخ می دهد.. زنان باردار و کودکان خردسال اغلب فاقد سیستم ایمنی قوی هستند و بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری های ناشی از غذا هستند.
علائم قرار گرفتن در معرض سطوح بالای متیل جیوه
- اضطراب
- افسردگی
- تحریک پذیری
- مشکلات حافظه
- بی حسی
- کمرویی پاتولوژیک
- لرزش
بیشتر اوقات، مسمومیت با جیوه در طول زمان ایجاد می شود. با این حال، شروع ناگهانی هر یک از این علائم می تواند نشانه ای از سمیت حاد باشد. در صورت مشکوک شدن به مسمومیت با جیوه، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید
بزرگسالان مبتلا به مسمومیت پیشرفته جیوه ممکن است موارد زیر را نیز تجربه کنند:
- مشکلات شنوایی و گفتاری
- عدم هماهنگی
- ضعف عضلانی
- از دست دادن اعصاب دست و صورت
- مشکل در راه رفتن
- تغییر بینایی
مسمومیت با جیوه همچنین می تواند رشد جنین و اوایل دوران کودکی را مختل کند. نوزادان و کودکان خردسالی که در معرض سطوح بالای جیوه قرار گرفته اند ممکن است در موارد زیر دچار تاخیر شوند:
- شناخت
- مهارت های حرکتی ظریف
- رشد گفتار و زبان
- آگاهی بصری – فضایی
قرار گرفتن در معرض جیوه می تواند منجر به مشکلات رشدی در مغز شود که می تواند بر عملکردهای فیزیکی مانند مهارت های حرکتی نیز تأثیر بگذارد. به گفته صندوق دفاع از محیط زیست، برخی از کودکانی که در سنین پایین در معرض جیوه قرار می گیرند ممکن است دچار ناتوانی های یادگیری شوند. بزرگسالان مبتلا به مسمومیت با جیوه ممکن است آسیب دائمی مغز و کلیه داشته باشند. نارسایی گردش خون یکی دیگر از انواع احتمالی عارضه است. مطالعات اخیر همچنین قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین - مانند جیوه - را با شرایطی مانند آلزایمر، پارکینسون، اوتیسم، افسردگی و اضطراب مرتبط میکند. با این حال، مطالعات بیشتری برای تایید این ادعا مورد نیاز است. علاوه بر این، قرار گرفتن در معرض جیوه با فشار خون بالا، افزایش خطر حملات قلبی و کلسترول LDL "بد" بالاتر مرتبط است. یک مطالعه بر روی 1800 مرد نشان داد که افرادی که دارای بالاترین سطح جیوه هستند، دو برابر بیشتر از مردانی که سطوح جیوه کمتری دارند، به دلیل مشکلات قلبی جان خود را از دست می دهند. با این وجود، مزایای تغذیه ای ماهی احتمالاً بر خطرات ناشی از قرار گرفتن در معرض جیوه بیشتر است - تا زمانی که مصرف ماهی با جیوه بالا تعدیل شود
معیار اندازه گیری
هنگامی که بیش از 10 درصد از گونههای ماهی در دریاچه یا رودخانه دارای غلظت جیوه در فیلهها بیش از 0.2 قسمت در میلیون باشند، بدنه آبی به عنوان آسیبدیده در نظر گرفته میشود. دریاچهها و رودخانههایی که سطح جیوه در ماهیها بالاتر از 0.57 ppm است نیاز به بررسی بیشتری دارند. جیوه پس از تبدیل شدن به ترکیب شیمیایی متیل جیوه در ماهی انباشته می شود. سایر اشکال جیوه در زنجیره غذایی در غلظت زیاد نمی شوند. متیل جیوه توسط باکتری ها در بخش های بسیار آلی سیستم های آبی مانند رسوبات دریاچه ها و تالاب ها ایجاد می شود. زئوپلانکتون ها با فیلتر کردن آب و تغذیه از جلبک ها، متیل جیوه را می گیرند. وقتی ماهیهای کوچک زئوپلانکتون را میخورند، متیل جیوه در بدن آنها جمع میشود. ماهی های کوچک توسط ماهی های بزرگتر خورده می شوند و غلظت متیل جیوه در هر مرحله در زنجیره غذایی آبزیان افزایش می یابد. بالاترین میزان آن در ماهی های درشت، پایک شمالی و سایر ماهی های شکارچی است.
برای اینکه ماهیهای شکارچی بزرگتر برای خوردن ایمنتر باشند، دانشمندان MPCA میگویند که باید انتشار جیوه را به 789 پوند در سال کاهش دهیم که 76 درصد کاهش نسبت به سطح سال 2005 است. MPCA با همکاری با سهامداران، برنامه ای را برای دستیابی به این هدف تا سال 2025 تدوین کرده است. در نهایت، سطح جیوه در آب های مینه سوتا باید به اندازه ای کم باشد که بتوان ماهی های موجود در آنها را هفته ای یک بار خورد. اما یک سوم جیوه از منابع طبیعی مانند مواد معدنی موجود در سنگها و آتشفشانها تامین میشود و مردم باید به دلیل آن بر مصرف ماهی خود نظارت کنند.
چگونه می توان تشخیص داد که یک دریاچه به جیوه آلوده شده است؟
بدون انجام تجزیه و تحلیل علمی از آب، ماهی یا رسوبات نمی توان تشخیص داد. هیچ چیز در ظاهر دریاچه به احتمال زیاد نشان دهنده آلوده بودن دریاچه یا ماهی های آن نیست. میزان جیوه موجود در ماهی و سایر غذاهای دریایی به گونه و میزان آلودگی محیط آن بستگی دارد. به عنوان مثال مطالعه ای نشان داد که یک سوم ماهیهای صید شده در سواحل نیوجرسی دارای سطوح جیوه بالاتر از 0.5 قسمت در میلیون (ppm) هستند - سطحی که میتواند باعث مشکلات سلامتی برای افرادی شود که به طور منظم این ماهی را میخورند. معمولا هر کشور دستورالعمل هایی را برای کمک به مردم در انتخاب ماهی برای خوردن و تعداد دفعات آن ارائه می دهد. برای مثال دستورالعمل های ایمن غذا خوردن در سراسر ایالات متحده بر اساس جیوه و سایر آلاینده های اندازه گیری شده در ماهی ها است. برخی از ویژگیهای دریاچهها، مانند منطقه روانآب، اسیدیته یا قلیایی بودن، تالابهای مجاور و فعالیت بیولوژیکی در دریاچه، همگی بر میزان آلودگی متیل جیوه در ماهیهای دریاچه تأثیر میگذارند. ماهی ها چربی کمی دارند و منبع خوبی از پروتئین و سایر مواد مغذی هستند. اگر از دستورالعمل های وزارت بهداشت پیروی کنید، فواید خوردن ماهی بیشتر از خطرات آن است. ماهیهای اقیانوس نیز میتوانند با جیوه آلوده شوند، اگرچه سطح آن کمتر است. ماهی هایی که ماهی های دیگر (مانند ماهی تن، کوسه و شاه خال مخالی) را می خورند، بالاترین سطح جیوه را خواهند داشت. به طور کلی، به نظر می رسد ماهیهای بزرگتر و با عمر طولانیتر بیشترین جیوه را داشته باشند عبارتند از کوسه، اره ماهی، ماهی تن تازه، مارلین، شاه ماهی، کاشی ماهی خلیج مکزیک و پایک شمالی.
سطح جیوه در ماهی به صورت قسمت در میلیون (ppm) اندازه گیری می شود. در اینجا میانگین سطوح در انواع مختلف ماهی و غذاهای دریایی، از بالاترین تا پایین ترین آمده است
اره ماهی: 0.995 ppm
کوسه: 0.979 ppm
شاه ماهی: 0.730 ppm
ماهی تن درشت چشم: 0.689 ppm
مارلین: 0.485 ppm
کنسرو ماهی تن: 0.128ppm
کد: 0.111 ppm
خرچنگ آمریکایی: 0.107 ppm
ماهی سفید: 0.089 ppm
شاه ماهی: 0.084 ppm
هیک: 0.079 ppm
ماهی قزل آلا: 0.071 ppm
خرچنگ: 0.065 ppm
هادوک: 0.055 ppm
سفیده سفید: 0.051 پی پی ام
ماهی خال مخالی اقیانوس اطلس: 0.050 ppm
خرچنگ: 0.035 ppm
پولاک: 0.031 ppm
گربه ماهی: 0.025 ppm
ماهی مرکب: 0.023 ppm
ماهی قزل آلا: 0.022 ppm
آنچوی: 0.017 ppm
ساردین: 0.013 ppm
صدف: 0.012 ppm
گوش ماهی: 0.003 ppm
میگو: 0.001 ppm
سازمان های دولتی ایالات متحده توصیه می کنند که سطح جیوه خون خود را زیر 5.0 میکروگرم در لیتر نگه دارید. خوردن ماهی های زیاد - به ویژه گونه های بزرگتر - با سطوح بالاتر جیوه در بدن مرتبط است. مسمومیت با جیوه با معاینه فیزیکی و آزمایش خون و ادرار تشخیص داده می شود. پزشک در مورد علائم شما و زمان شروع آنها می پرسد. آنها همچنین از شما در مورد انتخاب های غذایی و سایر عادات سبک زندگی شما می پرسند. آزمایش جیوه خون یا ادرار برای اندازه گیری سطوح در بدن شما استفاده می شود. هیچ درمانی برای مسمومیت با جیوه وجود ندارد. بهترین راه برای درمان مسمومیت با جیوه جلوگیری از قرار گرفتن در معرض این فلز است. اگر سطح جیوه شما به حد معینی برسد، پزشک از شما می خواهد که درمان کیلیت را انجام دهید. عوامل کیلیت داروهایی هستند که فلز را از اندام های شما خارج می کنند و به بدن شما کمک می کنند تا آنها را دفع کند. در دراز مدت، ممکن است برای مدیریت اثرات مسمومیت با جیوه، مانند اثرات عصبی، به ادامه درمان نیاز داشته باشید. با این حال وقتی زود تشخیص داده شود، می توان مسمومیت با جیوه را متوقف کرد. اثرات عصبی ناشی از سمیت جیوه اغلب دائمی است. بهترین راه برای جلوگیری از مسمومیت جیوه در رژیم غذایی، مراقبت از مقدار و انواع غذاهای دریایی است که می خورید.
سخن پایانی
سطوح بالای جیوه می تواند به عملکرد مغز و سلامت قلب آسیب برساند. با این حال، تا زمانی که مصرف ماهی های با جیوه بالا را محدود کنید، مزایای سلامتی خوردن ماهی ممکن است بر این خطرات بیشتر باشد. جیوه در ماهی روی همه افراد یکسان تأثیر نمی گذارد. بنابراین، افراد خاص باید مراقبت بیشتری داشته باشند. جمعیت های در معرض خطر شامل زنان باردار، مادران شیرده و کودکان خردسال هستند. جنین ها و کودکان در برابر سمیت جیوه آسیب پذیرتر هستند و جیوه می تواند به راحتی به جنین مادر باردار یا نوزاد مادر شیرده منتقل شود. در واقع، نباید از خوردن ماهی ترسید و به طور کلی توصیه می شود که اکثر افراد حداقل دو وعده ماهی در هفته بخورند.
سازمان غذا و دارو (FDA) به افرادی که در معرض خطر بالای سمیت جیوه هستند - مانند زنان باردار یا شیرده - توصیه می کند که موارد زیر را در نظر داشته باشند:
- هر هفته 2 تا 3 وعده (227 تا 340 گرم) از انواع ماهی بخورید.
- ماهی و غذاهای دریایی با جیوه کمتر مانند سالمون، میگو، ماهی کاد و ساردین را انتخاب کنید.
- از ماهی هایی با جیوه بالاتر مانند کاشی ماهی خلیج مکزیک، کوسه، اره ماهی و شاه ماهی اجتناب کنید.
پیروی از این نکات به شما کمک می کند تا فواید خوردن ماهی را به حداکثر برسانید و در عین حال خطرات قرار گرفتن در معرض جیوه را به حداقل برسانید.
منابع
https://en.wikipedia.org/wiki/Mercury_in_fish
https://www.pca.state.mn.us/water/reducing-mercury-contamination-fish
https://www.healthline.com/nutrition/mercury-content-of-fish#bottom-line
https://www.healthline.com/nutrition/11-health-benefits-of-fish#TOC_TITLE_HDR_2
